ഡൽഹിയിലെ ആ വേനൽക്കാലത്തിന് കരിഞ്ഞ ഗോതമ്പിന്റെയും ഉരുകിയ ടാറിന്റെയും മണമായിരുന്നു. പാലക്കാടൻ ചുരങ്ങൾ കടന്നുവരുന്ന ചൂടുകാറ്റുപോലെ മടുപ്പിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷം. അഖിൽ തന്റെ ഇന്റേൺഷിപ്പ് ഫയലുകളുമായി മെട്രോയുടെ തണുപ്പിൽ നിന്നും പുറത്തെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലിലേക്ക് ഇറങ്ങിനടന്നു. നാട്ടിൽ അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ഫർണിച്ചർ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യാമെന്ന വാഗ്ദാനം വേണ്ടെന്നു വെച്ചാണ് അവൻ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.
“രണ്ടു മാസത്തെ അവധിക്ക് നീ എന്തിനാടാ അവിടെ പോയി കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? ഇവിടെ അച്ചുവിന്റെ കമ്പനിയിൽ നിന്നാൽ നിനക്ക് വീട്ടിൽ തന്നെ നിൽക്കാമായിരുന്നില്ലേ? ഇതിപ്പോ താമസം, ഭക്ഷണം… എല്ലാത്തിനും വേറെ പണം കൊടുക്കണ്ടേ അഖിലേ?” അച്ഛൻ ചോദിച്ചതാണ്. പക്ഷേ, ഡൽഹി നഗരത്തിന്റെ ആകർഷണവും കമ്പനി പറഞ്ഞ സ്റ്റൈപെൻഡും എല്ലാം അവനെ മോഹിപ്പിച്ചു.
“അച്ഛാ, പുറംനാട്ടിൽ പോയി ജോലി ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഒരു അനുഭവം വേറെയല്ലേ? നല്ല ശമ്പളവും കിട്ടും. അച്ഛൻ എനിക്ക് ഒരു മൂവായിരം രൂപ തന്നാൽ മതി. ബാക്കി ഞാൻ എന്റെ ശമ്പളത്തിൽ നിന്ന് എടുത്തോളാം. ഇന്റേൺഷിപ്പ് കഴിയും വരെ പിന്നെ ഞാൻ അച്ഛനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കില്ല.” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ അച്ഛനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
പക്ഷേ, ആ വാഗ്ദാനങ്ങൾ വെറും പാഴ്വാക്കുകളായിരുന്നു. മാസം പകുതിയായപ്പോഴേക്കും കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പണം ഡൽഹിയിലെ യാത്രകൾക്കിടയിൽ തീർന്നുപോയി. പതിനയ്യായിരം രൂപ സ്റ്റൈപെൻഡ് കിട്ടണമെങ്കിൽ ഇന്റേൺഷിപ്പ് കഴിയണം. ആദ്യ മാസാവസാനം പകുതിയെങ്കിലും കിട്ടുമെന്ന് അവൻ വെറുതെ കരുതി. അച്ഛനോട് പണം ചോദിക്കാൻ അവന്റെ അഭിമാനം സമ്മതിച്ചില്ല.
രാവിലെ വെള്ളം മാത്രം കുടിച്ച് അവൻ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങും. പത്തു മണിക്ക് ഓഫീസിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന ആ മസാല ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ അവൻ തന്റെ വിശപ്പിനെ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ചില ദിവസങ്ങളിൽ വിശപ്പ് സഹിക്കാൻ വയ്യാതാകുമ്പോൾ മെട്രോ സ്റ്റേഷന് അടുത്തുള്ള തട്ടുകടയിൽ നിന്നും പത്തു രൂപയ്ക്ക് ഛോലെ ഭട്ടൂരെ കഴിക്കും. ഓരോ ദിവസവും ഡാറ്റാ കളക്ഷനായി പലയിടങ്ങളിലും അലയുമ്പോൾ, അവന്റെ ഉള്ളിൽ വിശപ്പ് കഠിനമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വെറും ഒരു മാസം കൊണ്ട് പത്തു കിലോ കുറഞ്ഞ അവന്റെ ശരീരം വല്ലാതെ മെലിഞ്ഞുപോയി.
നല്ലൊരു ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് മാസങ്ങളായതുപോലെ അവന് തോന്നി. ഇനിയും ഒരു മാസം കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്. ഡൽഹിയിൽ പരിചയമുള്ള ആരും ഇല്ലതാനും. ആ സങ്കടത്തിനിടയിലാണ് അവൻ ഹംസക്കയെ ഓർത്തത്. കഴിഞ്ഞ വർഷം നാട്ടിലേക്കുള്ള ട്രെയിൻ യാത്രയിലാണ് അദ്ദേഹത്തെ പരിചയപ്പെട്ടത്. ഡൽഹി റെയിൽവേയിൽ ജോലിയുള്ള ഹംസക്ക കുടുംബത്തോടൊപ്പം അവിടെയാണ് താമസം. “ഡൽഹിയിൽ വരുമ്പോൾ വിളിക്കണം, കാണണം” എന്ന് പറഞ്ഞ് അന്ന് അദ്ദേഹം നമ്പർ തന്നിരുന്നു.
ആദ്യമൊരു മടിയൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്ങനെ ഇത്രയും മോശം അവസ്ഥയിൽ അവരുടെ മുന്നിൽ പോകും? എന്നാലും, വിശപ്പ് സഹിക്കാതെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അഖിൽ ആ നമ്പറിൽ വിളിച്ചു.
“ഹലോ, ഹംസക്കാ… ഇത് അഖിലാണ്. പണ്ട് ട്രെയിനിൽ വെച്ച്…”
“അഖിലോ? ആഹാ മോനേ… നീ എവിടെയായിരുന്നു ഇത്രയും കാലം? ഞങ്ങൾ നിന്നെക്കുറിച്ച് ഓർക്കാറുണ്ടായിരുന്നു,” ഹംസക്കയുടെ സ്വരം കേട്ടപ്പോൾത്തന്നെ അവന് വലിയ ആശ്വാസം തോന്നി. അവൻ ഡൽഹിയിലുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഹംസക്ക സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു: “നീ ഈ ഞായറാഴ്ച ഇങ്ങോട്ട് വാ. ഉച്ചയ്ക്ക് നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കാം. വരാതിരിക്കരുത്.”
ഞായറാഴ്ച ഹംസക്കയുടെ വീട്ടിലെത്തിയ അഖിലിനെ കണ്ടതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ ഞെട്ടിപ്പോയി.
“എന്താടാ ഇത്? നീ ഇതെവിടെയായിരുന്നു? അന്ന് കണ്ടപ്പോൾ നല്ല ആരോഗ്യമുണ്ടായിരുന്നല്ലോ. ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ മെലിഞ്ഞുപോയത്? നീ ഭക്ഷണം ഒന്നും കഴിക്കാറില്ലേ?” ഒരു അമ്മയുടെ വിഷമത്തോടെ അവർ ചോദിച്ചു.
“അതൊന്നുമില്ല ഇത്താ… ഇവിടുത്തെ ചൂട് കാരണമാവാം. പിന്നെ ഇവിടുത്തെ ഭക്ഷണം എനിക്ക് അത്ര പിടിക്കുന്നില്ല,” അവൻ കള്ളം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ അവന് എന്തോ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി.
“പലഹാരവും ചായയും പിന്നെയാകാം. നീ ആദ്യം വന്ന് ഊണ് കഴിക്ക്.” അവർ അവനെ നിർബന്ധിച്ച് ഊണുമേശയിലേക്ക് ഇരുത്തി.
അവിടെ നിരത്തിയ ഭക്ഷണങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ അഖിലിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ചുവന്ന കുത്തരി ചോറും, നല്ല കൊഴുത്ത മോരുകറിയും, എണ്ണയിൽ പൊരിച്ച കോഴിയും, നല്ല റോസ്റ്റും. ആ മണം കിട്ടിയപ്പോൾ അവൻ തന്റെ അമ്മ ജീവിച്ചിരുന്ന പഴയ കാലം ഓർത്തുപോയി.
അവൻ ആദ്യത്തെ ഉരുള വായിലേക്ക് വെച്ചു. അമ്മ ഉരുളയാക്കി തരുന്ന അതേ രുചി! അഖിലിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ ചോറിലേക്ക് വീണു പടർന്നു.
“എന്താടാ? കറിക്ക് എരിവ് കൂടിയോ?” അവർ പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല ഇത്താ… ഇത്… ഇത് എന്റെ അമ്മ തരുന്നത് പോലെ തന്നെയുണ്ട്,” അഖിലിന്റെ വാക്കുകൾ ഇടറി.
ഹംസക്ക അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “എല്ലാം ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട് മോനേ. നഗരത്തിൽ നീ ഒറ്റപ്പെട്ടതിന്റെ സങ്കടം നിന്റെ ഈ മുഖത്തുണ്ട്. ഇനി നീ കഷ്ടപ്പെടണ്ട. ഇന്റേൺഷിപ്പ് കഴിയുന്നത് വരെ നീ ഇവിടെ ഞങ്ങളോടൊപ്പം താമസിക്ക്. നിന്റെ സ്വന്തം ഏട്ടനായി എന്നെ കരുതിയാൽ മതി.”
അഖിലിന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു സങ്കടം ഇരമ്പി വന്നു. എങ്കിലും അവൻ സാവധാനം പുഞ്ചിരിച്ചു. “വേണ്ട ഹംസക്കാ… നിങ്ങളുടെ ഈ സ്നേഹം മാത്രം മതി എനിക്ക്. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഇനിയുള്ള ദിവസങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ തള്ളിനീക്കാം. പണം എനിക്ക് വൈകാതെ കിട്ടും, പക്ഷേ ഈ കരുതൽ… അത് എനിക്ക് എവിടെയും കിട്ടില്ല.”
അവൻ ആ ക്ഷണം നിരസിച്ചെങ്കിലും, അവന്റെ മനസ്സ് ആ സ്നേഹത്താൽ നിറഞ്ഞു. ഇന്റേൺഷിപ്പ് അവസാനിച്ചപ്പോൾ പതിനയ്യായിരം രൂപ അവന് ലഭിച്ചു. പക്ഷേ, ആ പണത്തേക്കാൾ അഖിൽ വിലമതിച്ചത് ഹംസക്കയുടെ വീട്ടിലെ ആ ഒരു നേരത്തെ ഊണും, അവിടെ നിന്ന് ലഭിച്ച ആ സ്നേഹവുമായിരുന്നു.
ഡൽഹിയിലെ ആ വേനൽ അവനെ പഠിപ്പിച്ചത് ജീവിതം എങ്ങനെ നേരിടണം എന്നായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിന്റെ വിലയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. ആ ഞായറാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക് ആ ചെറിയ മുറിയിലിരുന്ന് കഴിച്ച ഊണിന്റെ രുചി അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ എന്നും നിലനിൽക്കും.
Leave a Reply