ഭാഗം വെപ്പ്

കോടതിയുടെ വരാന്തയിൽ നിന്നും പടികളിറങ്ങുമ്പോൾ രാഘവന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു ആവേശമായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾ നീണ്ട നിയമപോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ വിധി തനിക്ക് അനുകൂലമായി വന്നിരിക്കുന്നു. ഒരുപാട് അധ്വാനിച്ചും അലഞ്ഞും നേടിയെടുത്ത വിജയത്തിന്റെ ആശ്വാസം അയാളുടെ മുഖത്ത് നിഴലിച്ചു. കൈവശമുള്ള പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിൽ വക്കീൽ ഏൽപ്പിച്ച കോടതിരേഖകൾ അയാൾ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.

തർക്കം കുടുംബസ്വത്തിനെ ചൊല്ലിയായിരുന്നു. അച്ഛൻ മരിച്ചശേഷം പെങ്ങളെ കെട്ടിച്ചയച്ചതും വീടിന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കിനടത്തിയതും ഒക്കെ രാഘവനായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ തറവാട്ടുസ്വത്തിൽ കൂടുതൽ വിഹിതം തനിക്ക് അർഹതപ്പെട്ടതാണെന്ന് അയാൾ വിശ്വസിച്ചു. എന്നാൽ സഹോദരി അതിനെ എതിർത്തതോടെ തുടങ്ങിയ പിണക്കം ഒടുവിൽ കോടതിയുടെ പടിവാതിൽ വരെ എത്തിച്ചു. ബന്ധങ്ങളേക്കാൾ വലുത് ന്യായമാണെന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തിലായിരുന്നു അയാൾ ഇത്രയും കാലം.

മെയ് മാസത്തിലെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലിലൂടെ രാഘവൻ നടന്നു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തിയപ്പോൾ വല്ലാത്ത ദാഹം തോന്നി. അടുത്തുള്ള നാരായണേട്ടന്റെ പെട്ടിക്കട ലക്ഷ്യമാക്കി അയാൾ നീങ്ങി. പണ്ട് മുതലേ ഉള്ള കടയാണ്. പ്രായം രാഘവന്റെ ചർമ്മത്തിൽ ചുളിവുകൾ വീഴ്ത്തിയെങ്കിലും നാരായണേട്ടന്റെ കടയ്ക്ക് വലിയ മാറ്റമൊന്നും വന്നിട്ടില്ല.

“ഒരു നാരങ്ങാവെള്ളം എടുക്കട്ടെ രാഘവാ?” നാരായണേട്ടന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി അയാൾ ഒന്ന് തലയാട്ടി.

നാരായണേട്ടൻ നാരങ്ങ പിഴിയുന്നതിനിടയിലാണ് പത്തോ പന്ത്രണ്ടോ വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ആൺകുട്ടിയും അവന്റെ കുഞ്ഞുപെങ്ങളും അങ്ങോട്ട് വന്നത്. അവർ ഒരു ചെറിയ പാക്കറ്റ് അച്ചാർ എടുത്തു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന രണ്ട് രൂപ നാണയം ആ മിഠായിപ്പാത്രത്തിന് മുകളിൽ വെക്കുമ്പോൾ ആ കുട്ടിക്ക് വലിയൊരു നിധി കിട്ടിയ സന്തോഷമായിരുന്നു.

അവൻ ആ പാക്കറ്റ് കടിച്ചുപൊട്ടിച്ച് അതിലെ സുർക്ക ആദ്യം ആസ്വദിച്ചു കുടിച്ചു. എന്നിട്ട് ബാക്കിയുള്ള അച്ചാർ കഷ്ണം പെങ്ങളുടെ നേരെ നീട്ടി. അവൾ അത് ആർത്തിയോടെ വാങ്ങിക്കഴിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ തുണിക്കഷണത്തിൽ അവളുടെ വിരലിലെ പുളിപ്പും എരിവും അവൻ തുടച്ചുകൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു റോഡിന്റെ അരികിലൂടെ അവർ നടന്നുനീങ്ങി.

ആ കാഴ്ച കണ്ടതും രാഘവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് ഉടഞ്ഞു. കയ്യിലിരുന്ന നാരങ്ങാവെള്ളത്തിന് പെട്ടെന്ന് മധുരം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ. ഓർമ്മകൾ പതിറ്റാണ്ടുകൾ പിന്നിലേക്ക് ഓടി. ഇതേ കടയുടെ മുന്നിൽ തന്റെ കുഞ്ഞുപെങ്ങളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു നിന്ന കുട്ടിക്കാലം അയാളുടെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. അന്ന് വാങ്ങുന്ന മിഠായിയിൽ കൂടുതൽ ഭാഗവും അവളുടെ കുഞ്ഞു കൈകളിലേക്കാണ് നൽകിയിരുന്നത്. പണത്തിന്റെയോ സ്വത്തിന്റെയോ കണക്കുകൾ ഇല്ലാതിരുന്ന, സ്നേഹം മാത്രം അളവുകോലായിരുന്ന ആ സുന്ദരകാലം!

തന്റെ അഹങ്കാരവും ജയിച്ചുവെന്ന തോന്നലും നിമിഷനേരം കൊണ്ട് വെറും ചാരമായി മാറുന്നത് രാഘവൻ അറിഞ്ഞു. ആർത്തിയും വാശിയും കവർന്നെടുത്തത് സ്വന്തം ചോരയെയായിരുന്നു എന്ന സത്യം അയാളെ വേദനിപ്പിച്ചു. കയ്യിലിരുന്ന കോടതി രേഖകളിലേക്ക് അയാൾ നോക്കി. വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് താൻ നേടിയെടുത്ത ആ വിജയത്തിന് ഇപ്പോൾ ഒരു കടലാസ് കഷണത്തിന്റെ വില പോലും ഇല്ലെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.